ماده ۶۳۵ قانون مدنی
⚠️ فاصلهگذاری متن این ماده آسیب دیده است — واژهها در پایگاه به هم چسبیدهاند و متن ممکن است ناخوانا باشد. تا تصحیح از منبع رسمی، متن کامل را از منبع رسمی ماده ببینید و به این نسخه استناد نکنید.
متن این ماده در برنامهٔ راستیآزمایی چیستارا بهدست بازبین انسانی، روی همین نسخه، خوانده و تأیید شده است. (آخرین بازبینی: ۱۴۰۵/۰۵/۱۹)
عاریه عقدی است که بموجب آن احدطرفین بطرف دیگر اجازه میدهد که از عین مال او مجانا منتفع شود. عاریه دهنده را معیر و عاریه گیرنده را مستعیر گویند.
در یک نگاه
عاریه عقدی است که به موجب آن یکی از طرفین (معیر) به طرف دیگر (مستعیر) اجازه میدهد بدون عوض از عین مال او منتفع شود؛ طرف اعطاکننده را معیر و طرف استفادهکننده را مستعیر مینامند.
به زبان ساده: عاریه یعنی کسی وسیله یا مالی را بهطور رایگان در اختیار دیگری بگذارد تا از آن استفاده کند. کسی که مال را میدهد «معیر» و کسی که از آن استفاده میکند «مستعیر» نامیده میشود.
خلاصهٔ زیر توضیح ماشینی و کمکی است و متن قانون نیست؛ ملاک، متن مادهٔ بالا است.
موضوعات: عاریه، عقود معینه، انتفاع از مال غیر
در این ماده چه آمده است
- طرفهای این ماده
- معیر، مستعیر
پرسش و پاسخ دربارهٔ ماده ۶۳۵ قانون مدنی
عاریه چه نوع عقدی است؟
عاریه عقدی است که بموجب آن احدطرفین بطرف دیگر اجازه میدهد که از عین مال او مجانا منتفع شود (ماده ۶۳۵)
به عاریهدهنده و عاریهگیرنده چه گفته میشود؟
عاریه دهنده را معیر و عاریه گیرنده را مستعیر گویند (ماده ۶۳۵)