ماده ۱۶۱ قانون مجازات اسلامی
منبع رسمی این ماده پیوند شده است؛ بازخوانی انسانیِ کلمهبهکلمه در نوبتِ برنامهٔ راستیآزمایی چیستارا است.
در مواردی که دعوای کیفری با ادله شرعی از قبیل اقرار و شهادت که موضوعیت دارد، اثبات می شود، قاضی به استناد آنها رأی صادر می کند مگر اینکه علم به خلاف آن داشته باشد.
در یک نگاه
در دعاوی کیفری، اگر جرم با ادله شرعی موضوعی مانند اقرار و شهادت ثابت شود، قاضی ملزم به صدور رأی بر اساس آنهاست، مگر اینکه علم به خلاف آن داشته باشد.
به زبان ساده: اگر در دادگاه با شاهد یا اعتراف خود شخص، جرمی ثابت شود، قاضی باید طبق همان حکم دهد؛ مگر اینکه قاضی مطمئن باشد که آن شاهد یا اعتراف دروغ است و واقعیت چیز دیگری است.
خلاصهٔ زیر توضیح ماشینی و کمکی است و متن قانون نیست؛ ملاک، متن مادهٔ بالا است.
موضوعات: ادله اثبات دعوی، حقوق کیفری، قضاوت
در این ماده چه آمده است
- طرفهای این ماده
- قاضی
- اقدامها و تشریفات
- اقرار، شهادت
پرسش و پاسخ دربارهٔ ماده ۱۶۱ قانون مجازات اسلامی
اگر شاهد دروغ بگوید قاضی می فهمد؟
اگر در دادگاه با شاهد یا اعتراف خود شخص، جرمی ثابت شود، قاضی باید طبق همان حکم دهد؛ مگر اینکه قاضی مطمئن باشد که آن شاهد یا اعتراف دروغ است و واقعیت چیز دیگری است. (توضیح ماشینی، نه متن قانون)
در چه صورتی قاضی میتواند برخلاف ادله شرعی مانند اقرار و شهادت رأی دهد؟
مگر اینکه علم به خلاف آن داشته باشد (ماده ۱۶۱)
تکلیف قاضی در صورت اثبات جرم با ادله شرعی چیست؟
قاضی به استناد آنها رأی صادر می کند (ماده ۱۶۱)