ماده ۵ قانون مالیات بر درآمد
الف - کسبه جزء: کسبه جزء کسانی هستند که کالاهای مصرفی را از عمدهفروشها خریداری و به مصرفکننده میفروشند و یا در مقابل انجام کاری با دست یا ماشینهایکوچک دستمزد دریافت میدارند و حداکثر درآمد سالیانه آنها از یکصد و بیست هزار ریال تجاوز نمیکند. ملاک تشخیص درآمد کسبه جزء آخرین درآمد مالیاتی قطعی شده آنها است بدین معنی که اگر درآمد قطعی شده هر مؤدی در سالهای گذشته کمتر از۱۲۰۰۰۰ ریال باشد مؤدی مذکور کاسب جزء شناخته شده و پس از وضع حداقل بخشودگی به نرخ مندرج در ماده ۱۶ مشمول مالیات میگردد. کسانی که سابقه مالیات قطعی ندارند و همچنین کسانی که در آینده مشغول کسب شوند مالیات آنها معادل سه برابر مالالاجاره ماهیانه محل کسب (درصورتی که محل مزبور قبل از ۱۳۲۷ در اجاره بوده باشد) و دو برابر آن (در صورتی که از اول ۱۳۲۷ به بعد به اجاره واگذار شده باشد) مقطوعاً دریافتخواهد شد. اجاره محل کسب بر طبق سند رسمی احتساب و هر گاه سند رسمی نداشته باشد بر اساس اجاره املاک مشابه محسوب خواهد شد و به هر حال جمعاین مالیات در سال از ۳۳۶۰ ریال (حداکثر مالیات غیر متأهل) تجاوز نمیکند و این مالیات حداقل برای پنج سال قطعی است.