ماده ۳ قانون صدور چک — تکالیف صادرکننده چک و ممنوعیت اقدامات موجب عدم پرداخت

✏️ این ماده اصلاح شده است؛ متن اصلاحیه را بررسی کنید. همان ماده ۲ قانون ۱۳۵۵ (با اصلاحیه ۱۳۷۲/۰۸/۱۱ به ماده ۳ تغییر شماره یافت)؛ عبارت آغازین «صادرکننده چک باید در تاریخ صدور معادل مبلغ چک در بانک محال علیه محل (نقد یا اعتبار قابل استفاده) داشته باشد» طبق ماده ۱ قانون اصلاح موادی از قانون صدور چک مصوب ۱۳۸۲/۰۶/۰۲ (rc.majlis/93967) به «صادرکننده چک باید در تاریخ مندرج در آن معادل مبلغ مذکور در بانک محال علیه وجه نقد داشته باشد» تغییر یافت (جایگزینی مکانیکیِ مصرح در متن اصلاحیه). عبارت آغازین طبق ماده ۱ اصلاحیه ۱۳۸۲؛ باقی متن ماده ۲ قانون ۱۳۵۵ (تغییر شماره ۱۳۷۲).

صادرکننده چک باید در تاریخ مندرج در آن معادل مبلغ مذکور در بانک محال علیه وجه نقد داشته باشد و نباید تمام یا‌قسمتی از وجهی را که به اعتبار آن چک صادر کرده به صورتی از بانک خارج نماید یا دستور عدم پرداخت وجه چک را به دهد و نیز نباید چک را به‌صورتی تنظیم نماید که بانک به عللی از قبیل عدم مطابقت امضاء یا قلم خوردگی در متن چک یا اختلاف در مندرجات چک و امثال آن از پرداخت‌وجه چک خودداری نماید. هرگاه در متن چک شرطی برای پرداخت ذکر شده باشد بانک به آن شرط ترتیب اثر نخواهد داد.