ماده ۴ قانون حکمیت
در مورد ماده ۲ هر گاه طرفین حکم یا حکمهای خود را در ضمن معامله یا قرارداد معین نکرده باشند و در موقع بروز اختلاف یک طرفحکم خود را معین ننماید طرف دیگر میتواند حکم خود را معین کرده و به وسیله اظهارنامه رسمی او را به طرف مقابل معرفی و از طرف مزبور تقاضانماید که حکم خود را معین و معرفی کند در این صورت طرف مذکور مکلف است که در ظرف ده روز از تاریخ ابلاغ اظهارنامه و با رعایت مدت مسافتحکم خود را معین و اعلام کندو هر گاه تا انقضاء مدت مذکور اقدام ننمود محکمهای که صلاحیت رسیدگی به موضوع اختلاف را دارد به تقاضایطرفی که حکم خود را معین کرده است حکم طرف دیگر را معین خواهد نمود در صورتی که نسبت به اصل معامله یا قرارداد راجعه به حکمیت بینطرفین اختلافی باشد محکمه قبلاً به آن رسیدگی کرده پس از احراز مبادرت به تعیین حکم ممتنع مینماید ولی مادام که حکم معین از طرف محکمه بهحکم طرف ابلاغ نشده است طرف ممتنع میتواند حکم خود را معین و معرفی کند ترتیب فوق در موارد ذیل نیز رعایت خواهد شد: ۱ - هر گاه به موجب قرارداد بین طرفین حل اختلاف باید به حکم رجوع شود و طرفین نخواهند یا نتوانند در انتخاب حکم مزبور تراضی کنند. ۲ - در صورتی که حکم یکی از طرفین فوت کند یا استعفا دهد و طرف مزبور نخواهد جانشین او را معین کند. ۳ - در صورتی که طرفین نخواهند یا نتوانند در انتخاب حکم ثالث تراضی نمایند محکمه صلاحیتدار برای تعیین محکمهای است که صلاحیترسیدگی به اصل دعوی را دارد.