ماده ۱۴ قانون حمایت خانواده
متن این ماده در برنامهٔ راستیآزمایی چیستارا بهدست بازبین انسانی، روی همین نسخه، خوانده و تأیید شده است. (آخرین بازبینی: ۱۴۰۵/۰۵/۲۰)
هرگاه یکی از زوجین مقیم خارج از کشور باشد، دادگاه محل اقامت طرفی که در ایران اقامت دارد برای رسیدگی صالح است. اگر زوجین مقیم خارج از کشور باشند ولی یکی از آنان در ایران سکونت موقت داشته باشد، دادگاه محل سکونت فرد ساکن در ایران و اگر هر دو در ایران سکونت موقت داشته باشند، دادگاه محل سکونت موقت زوجه برای رسیدگی صالح است. هرگاه هیچ یک از زوجین در ایران سکونت نداشته باشند، دادگاه شهرستان تهران صلاحیت رسیدگی را دارد، مگر آنکه زوجین برای اقامه دعوی در محل دیگر توافق کنند.
در یک نگاه
این ماده صلاحیت دادگاه در دعاوی خانوادگی زوجینی را که یکی یا هر دو مقیم خارج از کشورند تعیین میکند: محل اقامت طرف مقیم ایران، محل سکونت موقت، یا در نبود هر دو، دادگاه شهرستان تهران مگر توافق دیگر.
به زبان ساده: اگر شما یا همسرتان خارج از ایران زندگی میکنید و میخواهید در ایران دعوای خانوادگی (مثل طلاق یا مهریه) مطرح کنید، این ماده میگوید کدام دادگاه صالح است؛ اگر هیچکدام در ایران نباشید، دادگاه تهران صالح است مگر جای دیگری را توافق کرده باشید.
خلاصهٔ زیر توضیح ماشینی و کمکی است و متن قانون نیست؛ ملاک، متن مادهٔ بالا است.
موضوعات: صلاحیت دادگاه خانواده، زوجین مقیم خارج از کشور، اقامتگاه
در این ماده چه آمده است
- طرفهای این ماده
- زوجین، زوجه، دادگاه شهرستان تهران
پرسش و پاسخ دربارهٔ ماده ۱۴ قانون حمایت خانواده
اگر یکی از زوجین مقیم خارج از کشور باشد کدام دادگاه صالح است؟
دادگاه محل اقامت طرفی که در ایران اقامت دارد (ماده ۱۴)
اگر هیچیک از زوجین در ایران ساکن نباشند کدام دادگاه صلاحیت دارد؟
دادگاه شهرستان تهران صلاحیت رسیدگی را دارد (ماده ۱۴)
اگر هر دو زوج در ایران سکونت موقت داشته باشند کدام دادگاه صالح است؟
دادگاه محل سکونت موقت زوجه برای رسیدگی صالح است (ماده ۱۴)