ماده ۳۹ قانون حمایت از مالکیت صنعتی

موارد صدور پروانه­ بهره­برداری اجباری به­شرح زیر است:

1. بند ۱ — اقتضای مصالح ملی و منافع عمومی: درمواردی که با نظر بالاترین مقام دستگاه اجرائی مربوط، مصالح ملی و منافع عمومی (مانند امنیت ملی، تغذیه، بهداشت یا توسعه­ سایر بخش­های اقتصاد کشور) اقتضاء کند که دستگاه اجرائی یا اشخاص ثالث معین از اختراع بهره­برداری کنند.
2. بند ۲ — اتخاذ رویه­های ضدرقابتی: در صورتی که بهره­برداری مالک اختراع یا اشخاص مجاز از طرف او، مغایر با رقابت آزاد باشد و بالاترین مقام دستگاه اجرائی مربوط، بهره­برداری از اختراع را رافع مشکل تشخیص دهد.
3. بند ۳ — کوتاهی بهره برداری اختراع در ایران: هنگامی که سه سال از تاریخ تسلیم اظهارنامه­ اختراع یا دو سال از تاریخ صدور گواهینامه­ اختراع گذشته و مخترع، بدون عذر موجه در ایران از آن بهره برداری نکرده یا به میزان کافی عرضه نکرده باشد. در محاسبه­ مهلت حمایت، مهلتی که طولانی تر است باید منظور گردد.
4. بند ۴ — وجود اختراعات وابسته: در مواردی که اختراع مؤخّر که متضمن پیشرفت مهم فنی است و اهمیت اقتصادی قابل­توجهی دارد بدون استفاده از یک اختراع مقدم، قابل بهره­برداری نباشد.