ماده ۱ قانون تعیین تکلیف اراضی مزروعی و اعیان مستحدث از طرف اشخاص در دهات و مزارع خالصه
در مورد متصرفان اراضی خالصه و همچنین صاحبان اعیانی احداثی در املاک خالصه موضوع قسمت اخیر مواد ۳ و ۴ و تبصره یک ماده ۴قانون انحلال بنگاه خالصجات به ترتیب زیر اقدام خواهد شد: الف - از اراضی مورد تصرف اشخاص تا تاریخ ۱۳۴۶.۴.۲۰ با رعایت ۷۵% لیتر آب منظم در ثانیه برای هر دو هکتار زمین (یک هکتار تحتکشت یک هکتار آیش) و به شرط آن که میزان سطح کل در هر منطقه از حد نصاب مذکور در ماده ۴۵ آییننامه اصلاحات ارضی و به شرح زیر تجاوزننماید به متصرف فروخته خواهد شد. ۱ - اراضی شالیزار استانهای گیلان و مازندران بیست هکتار. ۲ - حومه شهرهای تهران، ورامین، دماوند، شهرری، شمیران، کرج سی هکتار. ۳ - سایر اراضی و دهات تابع شهرستانهای مذکور در بند ۲ هفتاد هکتار. ۴ - حومه مراکز استانها به استثناء کرمان - سنندج - زاهدان پنجاه هکتار. ۵ - شهرستانهای گرگان - گنبد - اراضی دشت مغان و اراضی غیر شالیزار استانهای گیلان و مازندران چهل هکتار. ۶ - خوزستان - بلوچستان - سیستان یکصد و پنجاه هکتار. ۷ - سایر نقاط صد هکتار. به هر حال مجموع مساحت اراضی که طی یک قرارداد مزارعه کاری واگذار شود با رعایت محدودیت حد نصاب فوق برای هر نفر نمیتواند از پانصدهکتار تجاوز نماید. ب - بهای اراضی که مساحت آن به ترتیب بالا برای واگذاری تعیین میشود و همچنین بهای عرصه اعیانیهایی که تا تاریخ ۴۶.۴.۲۰ وسیلهاشخاص به هر مقدار احداث گردیده باشد توسط هیأت مذکور در ماده ۳ این قانون تعیین میگردد. حداکثر عرصه اعیان در مورد ساختمان معادل ده برابر زیر بنای آن خواهد بود. ج - متصرفان اراضی آبی و همچنین صاحبان اعیانی مذکور در ماده بالا مکلفند ظرف شش ماه از تاریخ ابلاغ نتیجه ارزیابی برای خرید اراضیمزروعی داخل در حد نصاب و عرصه اعیانی احداثی سند انتقال را امضاء کنند.