ماده ۲۹ قانون برنامه پنجساله هفتم پیشرفت جمهوری اسلامی ایران (۱۴۰۳ـ ۱۴۰۷)

به منظور کاهش ناترازی صندوق های بازنشستگی و تقویت توان صندوق­ها در انجام تکالیف محول شده از ابتدای سال اول اجرای برنامه:

1. بند ۱ — بیمه پردازانی که بیش از ۲۸ سال تمام سابقه بیمه­پردازی دارند به سنوات الزامی بیمه­پردازی آنان برای بازنشستگی اضافه نمی­گردد.
2. بند ۲ — بیمه پردازانی که از ۲۵ تا ۲۸ سال تمام سابقه بیمه­پردازی دارند به سنوات الزامی بیمه­پردازی آنان برای بازنشستگی به­ازای هر سال تا زمان بازنشستگی دو ماه اضافه می گردد.
3. بند ۳ — بیمه پردازانی که از ۲۰ تا ۲۵ سال تمام سابقه بیمه­پردازی دارند به سنوات الزامی بیمه­پردازی آنان برای بازنشستگی به­ازای هر سال تا زمان بازنشستگی سه­ماه اضافه می گردد.
4. بند ۴ — بیمه پردازانی که از ۱۵ تا ۲۰ سال تمام سابقه بیمه­پردازی دارند به سنوات الزامی بیمه­پردازی آنان برای بازنشستگی به­ازای هر سال تا زمان بازنشستگی چهار ماه اضافه می گردد.
5. بند ۵ — بیمه پردازانی که مطابق قوانین کمتر از ۱۵ سال تمام سابقه بیمه­پردازی دارند به سنوات الزامی بیمه­پردازی آنان برای بازنشستگی پنج سال اضافه می­گردد

تبصره ۶: افرادی که بنا به تقاضای خود مایل به بازنشستگی بدون رعایت موعد فوق­الذکر باشند، بازنشستگی آنها مطابق قوانین مربوط و بدون رعایت اجزای (۲) تا (۵) بلامانع است و حقوق بازنشستگی آنان متناسب با سنوات مندرج در اجزای مذکور (به نسبت سنوات بیمه­پردازی آنها به سنوات الزامی بیمه­پردازی برای بازنشستگی آنها) برقرار می شود. آیین­نامه اجرائی این ماده ظرف شش­ماه توسط وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی تهیه می­شود و به تصویب هیأت وزیران می­رسد. فصل۶ ـ تأمین اجتماعی، سیاست های حمایتی و توزیع عادلانه درآمد