ماده ۱۲۷ قانون استخدام نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران

کارکنان درموارد زیر شهید محسوب میشوند و از یک روز قبل از شهادت به یک درجه یا رتبه بالاتر نائل میگردند:

1. بند الف — کشته شدن یا فوت در میدان نبرد به سبب مأموریت.
2. بند ب — کشته شدن یا فوت در اجرای مأموریت های قانونی مبارزه با اشرار و قاچاقچیان و سارقین و گروهک ها و افراد ضد انقلاب و یا هرگونه مأموریت رزمی و یا جنگی و ویژه و در طول رفت و برگشت به سبب مأموریت.
3. بند ج — کشته شدن یا فوت در اسارت دشمن یا در گروگان ضدانقلاب یا اشرار یا سارقین و یا قاچاقچیان و یا سایر تبهکاران.
4. بند د — کشته شدن در حین تعقیب و مراقبت دشمن یا ضدانقلاب یا اشرار یا تبهکاران یا قاچاقچیان و یا سارقین.
5. بند ه — – کشته شدن در هرگونه حملات زمینی، هوائی و دریائی دشمن.
6. بند و — کشته شدن یا فوت در مسیر رفت و برگشت از منطقه عملیات تا محل مرخصی.
7. بند ز — کشته شدن توسط اشرار، سارقین، قاچاقچیان و متجاوزین به جان و مال و ناموس مردم و حقوق عمومی و سایر تبهکاران به سبب مأموریت.
8. بند ح — کشته شدن توسط ضدانقلاب یا به سبب عملیات خرابکاری دشمن.
9. بند ط — کشته شدن در حین آموزشهای رزمی و رزمایش ها که طبق برنامه های مصوب و توسط قسمتهای ذیربط نیروی انتظامی اجراء میگردد.
10. بند ی — کشته شدن حین بررسی و آزمایش اسلحه و مهمات و خنثی سازی مواد منفجره و محترقه به سبب مأموریت.
11. بند ک — کشته شدن به سبب خدمت از طریق سوء قصد اعم از اینکه در ایام خدمت یا غیرخدمت باشد.
12. بند ل — کشته شدن در زمان پایان خدمت از طریق سوء قصد به سبب خدمت در زمان اشتغال.
13. بند م — فوت دراثر تشدید جراحات و صدمات حاصله از موارد مندرج در بندهای بالا، مشروط بر این که جراحات یا صدمات مذکور طبق تشخیص کمیسیون پزشکی علت فوت باشد.
14. بند ن — سایر مواردی که مطابق با مقررات بنیاد شهید از مصادیق شهادت باشد.

تبصره : منظور از مأموریت های مندرج در این ماده کلیه وظایفی است که تحت همین عنوان به کارکنان اعم از انفرادی یا دسته جمعی از طرف یگان مربوط واگذار میشود.