ماده ۱۱۰ قانون استخدام نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران

مرخصی – وضع کارکنانی است که به مدت معین و به طور مجاز، به یکی از صور زیر در محل خدمت حضور نداشته باشند: الف – مرخصی استحقاقی – کارکنان اعم از پایور، وظیفه و پیمانی حق استفاده از سی روز مرخصی سالانه را با استفاده از حقوق و مزایای مربوط دارا میباشند، مدت مرخصی در محلهای بد آب و هوا و محروم چهل و پنج روز خواهد بود. ب – مرخصی استعلاجی – کارکنانی که به علت بیماری قادر به خدمت نمیباشند، میتوانند با تجویز مراکز درمانی ذیربط حداکثر تا چهار ماه در سال با حقوق و مزایا از این مرخصی استفاده نمایند. ج ـ مرخصی اضطراری ـ کارکنانی که مرخصی ذخیره و استحقاقی سالانه ندارند لکن به اضطرار نیاز به مرخصی دارند میتوانند حداکثر به مدت پانزده روز از مرخصی استحقاقی سال بعد استفاده نمایند. (اصلاحی مصوب ۱۳۹۰/۴/۸) د – مرخصی بدون حقوق – کارکنان پایور در شرایط خاص و ضروری میتوانند حداکثر جمعاً سه سال در طول خدمت از مرخصی بدون حقوق استفاده نمایند. این مدت از لحاظ حقوق و ترفیعات و بازنشستگی جزء سنوات خدمتی محسوب نمیگردد. (اصلاحی مصوب ۱۳۹۰/۴/۸) هـ – مرخصی تشویقی – به مقتضای ابراز لیاقت و شایستگی می توان حداکثر تا سی روز در طول سال به کارکنان مرخصی تشویقی با حقوق و مزایا اعطاء نمود. و – مرخصی حج – کارکنان در طول خدمت میتوانند برای یکبار جهت انجام حج تمتع از بیست و پنج روز مرخصی با حقوق و مزایا استفاده کنند.

تبصره ۲: مرخصی دوران بارداری و شیردهی کارکنان زن مطابق با مقررات استخدام کشوری خواهد بود.