ماده ۳۶۹ قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی

احکام زیر اگرچه از مصادیق بندهای (‌الف) در دو ماده قبل باشد حسب مورد قابل رسیدگی فرجامی نخواهد بود:

1. بند ۱ — احکام مستند به اقرار قاطع دعوا در دادگاه.
2. بند ۲ — احکام مستند به نظریه یک یا چند نفر کارشناس که طرفین به‌طور کتبی رأی آنها را قاطع دعوا قرار داده باشند.
3. بند ۳ — احکام مستند به سوگند که قاطع دعوا باشد.
4. بند ۴ — احکامی که طرفین حق فرجام‌خواهی خود را نسبت به آن ساقط کرده باشند.
5. بند ۵ — احکامی که ضمن یا بعد از رسیدگی به‌دعاوی اصلی راجع به متفرعات آن صادر می‌شود، درصورتی که حکم راجع به اصل دعوا قابل‌رسیدگی فرجامی نباشد.
6. بند ۶ — احکامی که به‌موجب قوانین خاص غیرقابل فرجام‌خواهی است.