مجاز بودن وزارت راه و شهرسازی نسبت به انجام مذاکره، پیش امضا (پاراف) و امضای موقت موافقتنامه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری اسلامی افغانستان در مورد ارتباط بین المللی راه آهن با اصلاحات و الحاقات بعدی

وزارت راه و شهرسازی — 1396/06/08

مجاز بودن وزارت راه و شهرسازی نسبت به انجام مذاکره، پیش امضا (پاراف) و امضای موقت موافقتنامه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری اسلامی افغانستان در مورد ارتباط بین المللی راه آهن مصوب 1396,06,08 با اصلاحات و الحاقات بعدی هیئت وزیران در جلسه 8 /6 /1396 به پیشنهاد شماره 02 /100 /19827 مورخ 28 /4 /1396 وزارت راه و شهرسازی و در اجرای ماده (2) آیین نامه چگونگی تنظیم و انعقاد توافق های بین المللی – مصوب 1371 – تصویب کرد: وزارت راه و شهرسازی مجاز است با هماهنگی معاونت حقوقی رییس جمهور (امور توافقهای بین المللی) و وزارت امور خارجه نسبت به انجام مذاکره، پیش امضاء (پاراف) و امضای موقت موافقت نامه بین دولت جمهوری اسلامی و دولت جمهوری اسلامی افغانستان در خصوص ارتباط بین المللی راه آهن در چارچوب متن پیوست که تأیید شده به مهر دفتر هیئت دولت است، ظرف سه سال از تاریخ ابلاغ این تصویب نامه اقدام و مراحل قانونی را تا تصویب نهایی پیگیری نماید. اسحاق جهانگیری – معاون اول رییس جمهور بسم الله الرحمن الرحیم موافقتنامه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری اسلامی افغانستان درخصوص ارتباط بین المللی راه آهن دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری اسلامی افغانستان که از این پس «طرف ها» نامیده خواهند شد؛ براساس روابط و دوستی دیرین، حسن تفاهم، حسن همجواری و همکاری سودمند متقابل؛ با اهمیت دادن به هماهنگی فعالیت های حمل و نقل راه آهن دو کشور؛ با تمایل به تامین ارتباط بین المللی راه آهن بین دو کشور و همچنین گذر از طریق قلمرو یکدیگر به کشورهای ثالث؛ به شرح زیر توافق نمودند: ماده 1 – طرف ها موافقت نمودند با هدف انجام حمل و نقل بین المللی مسافر و کالا بین کشورهای خود ارتباط مستقیم راه آهنی برقرار نمایند. ماده 2 – طرف ها موافقت نمودند نسبت به پذیرش و ارائه خدمات مربوط به مسافر و کالا، از جمله گذر هنگام انجام عملیات حمل و نقل راه آهنی بین دو کشور اقدام نمایند. پرداخت های مربوط به خدمات طبق تعرفه هایی که در قلمرو طرف ها معتبر است صورت خواهد گرفت. ثبت رسمی اسناد، انجام حمل و نقل بار با راه آهن و واگن و نحوه استفاده از راه آهن و واگن و ترتیب حمل و نقل مسافر طبق توافق های دوجانبه بین دستگاه های ذیربط طرف ها تنظیم خواهد شد. ماده 3 – طرف ها موافقت نمودند به موقع در جهت تامین وسایط نقلیه راه آهنی و خدمات مسافری به لحاظ مبادلات تجاری خارجی و بار گذری که به پایانه های راه آهنی می رسند اقدام نمایند و آنها را برای مقاصد بعدی، طبق قواعد بین المللی حمل و نقل معتبر در قلمرو طرف ذیربط اعزام نمایند. ماده 4 – طرف ها موافقت نمودند که در زمینه نظارت های بهداشتی، گمرکی و مرزی هنگام عبور و مرور مسافر و بار، مفاد موافقتنامه ها یا کنوانسیون های بین المللی که طرف ها عضو آن ها هستند رعایت شود و در صورت بروز هرگونه مساله ای که در این موافقتنامه و یا کنوانسیون های بین المللی مورد حکم قرار نگرفته است، قوانین و مقررات جاری کشور طرف ها اعمال شود. ماده 5 – طرف ها موافقت نمودند که براساس موافقتنامه های دوجانبه بین خود، مراجع صلاحیتدار هر طرف در قلمرو طرف دیگر، نمایندگان، شعبات و بنگاه های خود را جهت تنظیم امور مسافرین و حمل و نقل بار تاسیس نمایند. فعالیت های این نمایندگان، دفاتر و بنگاه ها، تابع قوانین و مقررات جاری طرف اخیر می باشد. ماده 6 – هر یک از طرف ها با مسافر و کالاهای طرف دیگر رفتاری را خواهد داشت که با مسافر و کالای خود دارد. این رفتار شامل دسترسی آزاد به نقاط مقصد، تامین فضا برای بارهای موجود در پایانه ها، تخلیه و بارگیری آنها، سوار و پیاده شدن مسافرین، استفاده از خدمات مرتبط با ارتباط بین المللی راه آهنی می باشد. ماده 7 – مراجع صلاحیتدار طرف ها که مسوول نظارت بر اجرای این موافقتنامه می باشند به این شرح می باشند: از طرف دولت جمهوری اسلامی ایران – راه آهن جمهوری اسلامی ایران؛ از طرف دولت جمهوری اسلامی افغانستان – راه آهن جمهوری اسلامی افغانستان؛ ماده 8 – طرف ها موافقت می نمایند با حفظ اولویت برای توسعه منسجم حمل و نقل راه آهنی، تحقیقات علمی و سایر اقدامات لازم در این زمینه و نیز آموزش کارکنان حمل و نقل راه آهنی اقدام نمایند. طرف ها، مراجع صلاحیتدار خود را مسوول تنظیم و تصویب برنامه ها و شرایط همکاری یاد شده و اجرای آنها می نمایند. ماده 9 – تمامی اختلافات ناشی از تفسیر یا اجرای این موافقتنامه توسط مراجع صلاحیتدار طرف ها و براساس مشورت و مذاکره از طریق مجاری دیپلماتیک حل و فصل خواهد شد، چنانچه مراجع صلاحیتدار درخصوص موارد مورد اختلاف به توافق نرسند، موضوع توسط طرف ها مورد بررسی قرار می گیرد. ماده 10 – مفاد این موافقتنامه ناقض حقوق هر طرف از نظر اتخاذ اقدام های لازم برای حفظ امنیت ملی، نظم عمومی، بهداشت و اصول اخلاق اجتماعی و منافع اقتصادی آن طبق قواعد حقوق بین الملل و حقوق ملی آن طرف نمی باشد. ماده 11 – این موافقتنامه با توافق طرف ها قابل اصلاح و تغییر می باشد. تمامی اصلاحات این موافقتنامه به صورت پروتکل های جداگانه تنظیم خواهد شد که بخش های جدایی ناپذیر این موافقتنامه را تشکیل خواهند داد و با رعایت ماده (12) لازم الاجرا خواهند شد. ماده 12 – این موافقتنامه از تاریخ آخرین اطلاعیه هر یک از طرفها به طرف دیگر مبنی بر اینکه اقدامات لازم را طبق قوانین و مقررات خود درباره لازم الاجراء شدن این موافقتنامه به عمل آورده است برای مدت پنج سال لازم الاجرا خواهد شد. پس از مدت مزبور این موافقتنامه خود به خود برای دوره های مشابه تمدید خواهد شد، مگر اینکه یکی از طرفها شش ماه قبل از خاتمه دوره مربوط، عدم تمدید آن را به طور کتبی به اطلاع طرف دیگر برساند. این موافقتنامه در تاریخ هجری شمسی مطابق با در دو نسخه به زبان فارسی در تهران به امضا رسید . هر دو نسخه دارای اعتبار یکسان است. از طرف دولت جمهوری اسلامی ایران از طرف دولت جمهوری اسلامی افغانستان × وضعیت های تنقیحی