با توجه به بند 7 ماده 426 قانون آیین دادرسی دادگاه های

اداره کل حقوقی قوه قضاییه — 1404/10/14

استعلام

با توجه به بند 7 ماده 426 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوب 1۳7۹ و تعریف سند مکتوم، چنانچه پس از صدور رأی قطعی، رأی دیگری صادر شود که بر حقانیت درخواست ک ننده اعاده دادرسی حکایت داشته باشد؛ مانند آنکه در پرونده مطالبه وجه چک، پس از محکومیت صادر کننده به پرداخت آن، امانی بودن چک اثبات و حکم مجازات دارنده به عنوان خیانت در امانت صادر شود، آیا می توان آن را به عنوان کاشفیت در حقانیت درخواست کننده اعاده دادرسی دانست؟ به عبارت دیگر، آیا می توان ب ر اساس بند 7 ماده 426 یاد شده در چنین فرضی درخواست اعاده دادرسی را پذیرفت؟

نظریهٔ مشورتی

اولاً، به طور کلی مقصود از سند مکتوم موضوع بند 7 ماده 426 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوب 1۳7۹ ، سندی است که در جریان دادرسی منتهی به صدور رأی وجود داشته است؛ اما به صورت واقعی مکتوم بوده و در طی این فرایند، سند در اختیار مستدعی دادرسی نبوده است و پس از قطعیت رأی در دسترس قر ار گیرد. ثانیاً، درخواست اعاده دادرسی به استناد رأی موخر التصویب نسبت به رأی مقدم بر آن با بند 7 ماده 426 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوب 1۳7۹ ، منطبق نمی باشد؛ زیرا با توجه به توضیحات پیش گفته، رأی موخر الصدور؛ از جمله اسناد م کتوم مقرر در بند 7 ماده یاد شده نمی باشد. ثالثاً، در فرض سوال که فرد با ارائه چکی که از طریق خیانت در امانت تحصیل شده، مرتکب رفتاری حیله آمیز شده و دادگاه را در استحقاق خود در دعوای مطالبه وجه آن فریب داده است؛ می تواند از مصادیق حیله و تقلب مذکور در بند 5 ماده 426 قانون یاد شده باشد؛ اما در هر صورت تشخیص مصداق بر عهده مرجع قضایی رسیدگی کننده به اعاده دادرسی است. دکتر محمدعلی شاه حیدری پور مدیر کل حقوقی قوه قضاییه